ច្បាប់ស្តីពីកិច្ចការពារបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដែលត្រូវបានប្រកាស ឱ្យប្រើប្រាស់នៅថ្ងៃទី២៥ ខែមករា ឆ្នាំ១៩៩៦ និយមន័យ និងវិសាលភាពនៃ “បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌រូបី គឺជាសម្បត្តិវប្បធម៌ដែលបង្កើតឡើងដោយមនុស្ស ឬបាតុភូតធម្មជាតិ ដែលមានលក្ខណៈ វិទ្យាសាស្ត្រ ប្រវត្តិសាស្ត្រ សិល្បៈ ឬសាសនា ដែលឆ្លុះបញ្ជាំងអំពីដំណាក់កាល នៃការវិវឌ្ឍនៃ អរិយធម៌ ឬនៃធម្មជាតិ ហើយដែលកិច្ចការពារសម្បត្តិទាំងនោះមានសារៈសំខាន់ និងជាប្រយោជន៍ ដល់សាធារណជនទូទៅ។

យោងតាមអនុសញ្ញាឆ្នាំ១៩៧២ របស់អង្គការយូណេស្កូ (UNESCO) ស្តីពីកិច្ចការពារបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌និងធម្មជាតិពិភពលោក “បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌រូបី” គឺសំដៅទៅលើ សម្បត្តិវប្បធម៌ទាំងឡាយណាដែលមានរូបរាងរូបវន្ត អាចមើលឃើញ អាចស្ទាបស្ទង់បាន និងជាស្នាដៃដែលមនុស្សបានបន្សល់ទុកពីអតីតកាល។ នេះរួមបញ្ចូលទាំងទីតាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ អគារ សំណង់ស្ថាបត្យកម្ម វត្ថុសិល្បៈ និងបុរាណវត្ថុផ្សេងៗ ដែលមានតម្លៃលេចធ្លោជាសកល ផ្នែកប្រវត្តិសាស្ត្រ សិល្បៈ វិទ្យាសាស្ត្រ ឬនរវិទ្យា ដែលប្រជាជាតិមួយចាត់ទុកជាមរតកជាតិរបស់ខ្លួន។ បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌រូបី មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបានក្នុងការឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រវត្តិសាស្ត្រ ការវិវឌ្ឍនៃសង្គម អរិយធម៌ និងអត្តសញ្ញាណជាតិ។ ការអភិរក្សបេតិកភណ្ឌទាំងនេះ គឺដើម្បីថែរក្សាភស្តុតាងជាក់ស្តែងនៃភាពរុងរឿង ឬព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងអតីតកាល ទាក់ទាញភ្ញៀវ ទេសចរដើម្បីជំរុញសេដ្ឋកិច្ច ព្រមទាំងផ្តល់ជាប្រភពចំណេះដឹង និងការស្រាវជ្រាវ សម្រាប់មនុស្ស ជំនាន់ក្រោយ។